[ONE-SHOT Kuroshitsuji] "Lizzy, nie zostawię cię."

Autor: Anoize

Betowała: Kemike

Anime/manga: Kuroshitsuji
"Lizzy, nie zostawię cię."

*

Z mojej zadumy wyrwał mnie odgłos stukania obcasów o posadzkę. Ta osoba stąpała delikatnie i miękko. Zszedłem po schodach, aby powitać nieproszonego gościa.

- Elizabeth?! - spytałem zaskoczony - Co ty tu robisz?

- Mówiłam ci już tyle razy, nazywaj mnie Lizzy. Przyjechałam się z tobą zobaczyć! - odparła i podbiegła, aby mnie objąć. Odwzajemniłem uścisk, ponieważ taki był mój obowiązek względem narzeczonej.

- Przyznaj się. Przyjechałaś nikomu nic nie mówiąc...

- Ale ja tak bardzo chciałam się z tobą zobaczyć Ciel!- oparła głowę o moje ramię i zaczęła cichutko łkać.

- Sebastian! Zadzwoń proszę do domu Panienki Midford  i poinformuj, że zatrzyma się u nas na herbatę. - Lizzy otarła łzy i uśmiechnęła się do mnie urzekająco. - Tanaka zaparz herbaty. - rozkazałem i zaprowadziłem dziewczynę do pokoju, w którym zazwyczaj piję ten gorący napój.

- Jestem taka szczęśliwa, że znów mogę cię zoba... - nie dokończyła. Upadliśmy na ziemię, bo tuż obok coś wybuchło. Trzymałem ją  w ramionach z całych sił. Nie mogłem pozwolić, żeby coś jej się stało. Chwilę później podłoga pod nami osunęła się. Lizzy trzymała się mnie, ale to nic nie dawało. Zsuwała się w dół, a ja razem z nią.

- Zostaw mnie, ratuj siebie! - Mówiła to ze łzami w oczach, a ja tak po prostu nie mogłem.

- Lizzy, nie zostawię cię, nigdy! - odparłem i jeszcze mocniej ścisnąłem jej dłonie, lecz ona już moje puściła. Z każdą sekundą wysuwała się z moich rąk. Popatrzyłem w miejsce w którym powinien znajdować się sufit, nad moją głową wisiał dość spory jego kawałek. Wiedziałem, że zaraz na mnie spadnie, ale i tak się nie przesunąłem. Nie miałem jak. Moje nogi przygniotła ściana, która zawaliła się po eksplozji. - Trzymaj się mocno. Muszę cię trochę podciągnąć, a ty wtedy mocno złapiesz się podłogi, dobrze? - przytaknęła mi. Wtedy zacząłem robić to, o czym jej mówiłem. Kiedy już siedziała obok mnie i stwierdziłem, że jest w miarę bezpieczna, zawołałem mojego ogrodnika. - Finnian! Zabierz stąd Elizabeth, szybko!

- A co z paniczem?

- Ja sobie poradzę. Weź ją stąd i stańcie jak najdalej od posiadłości. Potem zadbaj o resztę ludzi. - Zrobił to, co mu kazałem. Zawsze to robił. Gdy byli już daleko, usłyszałem trzask. Kawałek sufitu, wcześniej wiszący nade mną, z hukiem runął na moje plecy. Wrzasnąłem z bólu, a za sobą słyszałem jeszcze czyjś krzyk. Próbowałem jakoś zepchnąć z z ciała kawałki betonu. Nie mogłem tego zrobić, a Sebastiana nie byłem w stanie zawołać, bo przecież pomagał innym. Chwilę później straciłem przytomność...

Czułem, że ktoś mnie podnosi i byłem prawie pewny, że to Sebastian.

- Paniczu, co się stało?

- Pytasz, jakbyś nie wiedział. Nie widzisz?! Moja posiadłość została zniszczona!

- Lady Elizabeth jest już bezpieczna, próbowano ją porwać, ale nie pozwoliłem na to.

- Kto?

- Nie wiem nie zdążyłem ich złapać. Musiałem się zająć paniczem.

- Nie o to mi chodzi. Ta dziewczyna to...

- Twoja narzeczona, Lady Elizabeth Ethel Cordelia Midford.

- Nie mam narzeczonej i nie znam także osoby o takim nazwisku.

Naprawdę zapomniałem wtedy o Lizzy, jakby wymazano mi ją z pamięci. Jej piękne szmaragdowe oczy, złociste włosy i mleczna cera... wtedy dla mnie nie istniały. Sebastian wiele razy próbował mnie namówić, abym do niej pojechał, ale nie widziałem sensu w odwiedzaniu kogoś, kogo nie znam. A kiedy końcu mu się udało, pojechałem tam. Gdy drzwi się przede mną otworzyły zobaczyłem młodą, śliczną dziewczynę. Była mniej więcej w moim wieku i przechadzała się niespokojnie po posadzce. Tak, to była Lizzy, choć wtedy jeszcze jej sobie nie przypomniałem. Gdy mnie zobaczyła, podbiegła do mnie, uśmiechnęła się przyjacielsko i mnie przytuliła. Odepchnąłem ją delikatnie, aby nie urazić jej uczuć, ale to chyba i tak nie zadziałało, bo po chwili zaczęła płakać.

- Przepraszam cię, ale nie przywykłem do tak gorącego przywitania przez nieznajomą mi dziewczynę. - odsunąłem ją delikatnie od siebie.

- Ciel? O czym ty mówisz? - pytała zmartwiona. 

- Dla ciebie Hrabia Phantom...- przerwał mi Sebastian, który najpierw się ukłonił, a dopiero potem zaczął mówić.

- Przepraszam cię panienko, ale mój panicz doznał urazu w tamtym wypadku.

- On mnie nie pamięta... - szepnęła cicho do siebie, lecz ja usłyszawszy to, od razu odpowiedziałem.

- A skąd miałbym cię pamiętać? Pierwszy raz widzę cię na oczy! - uniosłem głos, poważnie zdenerwowany, że mnie ignorują. Dziewczynie łzy zaczęły płynąć strumieniami po różowiutkich policzkach. Ręce jej zadrżały i osunęła się na podłogę. Bladą twarz schowała w dłoniach, a jej blond włosy osunęły się jej na twarz. Gdy spojrzała na mnie szklistymi, szmaragdowymi oczyma zrobiło mi się wstyd, że tak uniosłem na nią głos. - Sebastianie, wychodzimy.- powiedziałem i poszedłem w stronę drzwi. Dziewczyna szybko podbiegła do mnie i złapała mnie za rąbek płaszcza, który miałem na sobie.

- Proszę, nie zostawiaj mnie, jestem taka szczęśliwa, że znów mogę cię zobaczyć. - po tych słowach przed oczami mignęły mi obrazy całego tamtego wypadku. Wszystko zaczęło mieć sens - przypomniałem sobie wszystko, a zwłaszcza Lizzy.

- "Lizzy, nie zostawię cię." To wtedy ci obiecałem,  prawda? A jako głowa rodziny Phantomhive muszę dotrzymywać swoich obietnic, aby nie splamić mojego nazwiska. - uśmiechnąłem się do niej, a ona zarzuciła mi ręce na szyję. Tym razem zaczęła płakać ze szczęścia.

- Nigdy w ciebie nie wątpiłam.

Po powrocie do mojej posiadłości, która swoją drogą została naprawiona dzień po wypadku, usiadłem w fotelu i przywołałem Sebastiana.

- Znajdź osoby, które podrzuciły ładunek wybuchowy i pozbądź się ich.

- Tak, paniczu...

                      

Koniec

*

Przeczytałeś? Skomentuj!